به خون بخون

زيك زاك (شعري قبل از سفر ) دوباره جاده ...

bekhon — Tue, 15 Jul 2008 17:20:18 GMT

تصوير ژان كوكتو

كُتم را سفت به خودم بند مي كنم

از شانه شانه ي هزار نا نوشته ام

زيك زاك زيك زاك

ملودي لبهاي سوزن بر شكاف صورتي صورتم

اسلايدهاي صامت كوكتو توي سطل / بريده از من تكه هاي كوكتل از استخوانم به سيخ

مي تراشم / از قابهاي خانوادگي خيس

توده اي بنفش زير پوستم مي دود به قد يك 5 توماني

از چرخش اشارات ساعت زمين مي خورم مست

بزرگ مي شود قد بشقابهاي كوچك شيريني كه حا لا توي آن برنج در

تختم احضار مي كنند

قاشق از لبهاي سياهم مي ترسد / مي لرزد / و بار برنج را از پشتش

به زمين مي ريزد

بار كج ساچمه مي شود خوب دود نمي دهد

غيبت توري اگزوز موتورها خطي خطي ام مي كند / وقتي پياده ام

زوزه هايم از سرعت سوزوكي سبقت مي گيرد

موهايت به چهاراه بعد مشكوك است مي ترسد

خودشان را توي صورتم مي چسبانند

من به كمرت دست مي اندازم

صورتم به بوي خاكي گردنت مي چسبد

پيك بودن دشواري فيزيك مكانيك است

پر و خالي شدن - در اين انبساط و انقباظ شكاف بر مي دارم-

و مي ريزد هزار بسته كه بايد به موقع درب منزل تحويل مي شد

شكاف صورتي صورتم

زيك زاك زيك زاك

اسمهاي فرّاري سر زبانم نشسته است

پر و خالي پر و خالي

مي شكند مي ريزد سرخ مي چرخد حول سرگيچه چاه حمام

به خودم بند مي كنم

بند مي اندازم شايد به سركش كلمه اي گير كند

سركشي كم كند توي حجله تان كلمه ام بند مي اندازمش بند

به سطر سطري كه اين ميانه خوابانده ام

عربده ي آسمان ، هميشگي ست

اگر آب بپاشند به گلهاي از رنگ رفته ملافه شان شب بو دار مي شود

داغ مي شود ، بعد سرد و خيس لاي چروكهاي پوست كاغذي بيدار

پودر تالك دوده دهان گشاد ذره بين كه مي خواهد سكوتم را ببلعد

از ميزهاي زيادي جامانده ام لاي كتاب

و سطرهاي زيادي كه در خودم توبيخ شد

چه كلمات روي زبانم يك لنگ پا ايستاده بود

كه تو از جاي خالي دندانم گريختي

زيك زاك زيك زاك

شكافهاي صورتي زيادي در صورتم احداث كرده اند

و كلماتي كه مي پاشد برهنگي ام را / حرف به حرف / از اسيدهاي تزريقي

وا ـرانـ گی

bekhon — Thu, 03 Jul 2008 16:03:18 GMT

ادبیات به چه درد می خورد؟ ... نمی دانم
مطلب کامل در عروض...

وقتی امیر خالقی در پیاده رو گندش درآمد

مطلب کامل ...

وارونگی را در مانیها می خوانیم

کافه های کلافه ی شهریور را دم کردم

شهر را یک وری به نگاهی می اندزدم از پلک های افتاده ی خدا

به میزهای ملتهب گودو تمدن سارا قهوه ایی مطلق

دارا تمام دارها را پشت قباله ام انداخته

سرم را شانه می زنم می بافم خیالهایی را دور دردسرم محکم

بر قلم نتاریشیده ات می خراشم

از پوست عرق کرده ی تیر بپرس !

از بوی دهان پوکه ها مطلبیدمت

بگو به پسرهای پوستت چراغ می آویزم بیا !

خواب خیابان سنگین تر از نور چراغهای سرخ گردان است

سنگ مال پرهای سار ما نیست

بخواب اگر من ساربانم بخواب

تیله های یادگاری ام شکل جمجمه است

شکل انسانیتی که تن به بارداری اش ندادیم

سرنگهای خالی سئوال

و اغمای همیشگی طبقه ی نا خالص مان

بگو به شورای مترسکها نمی آیم
شعر و شعور و شعار را می پیچم توی نایلونهای خالی چیپس

دورغ دوغ میزهای کافه این طبقه است

از سوراخ مخصوص زباله توی دامنم افتادی سرخ

مثل آن غروب نا خوانده ی تراس 9 سالگی که حالا ماهیانه شده

مثل جدالهای مصنوعی سکوت پشت دیوارهای چند جداره

عادت دارم به چرخش اسلاید های اسلاوی

از روی دنده های البرز

اسکی انگشتان یک پیانیست

روی زدن و نزدن ماشه ریتم می گرید از تردید

چشم چشم دیدن چشمکی را ندارد

پس تراسمان ته سیکار می کارد و دود دود دود

دیشهای ماهواره از جایی دور برای نشستن روی زمین حالي نگذاشته

پیشنهاد همیشگی: برای عبور از این جنگل چشم بند هدیه می دهیم

عینکهای دودی اشانتیون این طبقه : قرصهای ترامادول / شربتهای متادون

پس پشت سر هم قطار شدیم چشم می بستيم و خواب می دیدیم که پنهانیم

دو دو چی چی دو دو دود و مرفین و افیون - چی ؟

شهر گوشهایمان را فربه کرده چی ؟ صدا ؟ چی ؟

- پسر، سنگین باش !

این خوابهای رایگان آزادی ارزان

( به اندازه جیره ی زنجیرمان می چریم در چراگاه اما و چرا )

گاهی هم خواب نمی بینیم که خوابیم

توی رویاهامان کلافه

به اصکاک مترو معترف

به تن های تکیده یکدیگر

داخائو داخالتی بی جا بود

دنیای ما اینگونه به تر نمی شود

بیا تا به خواب های هم پلی را تازه خواب ببینیم

شاید بر سار چرت خدا سنگی زدیم

توی چرخ چرخش زمین چوبی

که هم خواهان نسل بعد

از سلابه ی خودخواهی ما سر به سلامت برون برند

مقاله / عروض /مصرف می‌کنیم یا مصرف می‌شویم؟

bekhon — Mon, 23 Jun 2008 04:37:18 GMT

مصرف می‌کنیم یا مصرف می‌شویم؟

این مطلب در عروض

(تاثیر وارونگی تاریخ بودریایی بر خرده‌بورژوازی و تشکیل جهان وب)

-6
از روی ستون سوم هی می‌لغزم پائین و به ماءالشعیر و ماست و سالاد... گلویم خشک می‌شود/ سر می‌چرخانم سمت دست‌شویی و از راه‌روی آن طرف توی رگ‌های دالنی دیگر/ پاساژ/ ارگانیک بزرگی که در حال مصرف ماست و وقتی پر شدیم از هیچ با پلاستیک‌های بادکرده توی پیاده‌رو مثل کیسه‌زباله ول می‌شویم.
مصرف می‌کنیم یا مصرف می‌شویم؟
از پشت شیشه‌های با نئون خط خطی شده، از روی بوم‌ها و تابلوها، چراغ‌های قرمز آسانسور که از سقوط یکی تا چند لحظه دیگر کنار پایم خبر می‌دهد. کیفم را سر شانه‌ام جابه‌جا می‌کنم. مصرف می‌کنیم یا مصرف می‌شویم؟ بر می‌گردم و به تمامی شکوه خمیده این نظام پیچیده می‌نگرم. به کاسب‌هایی که دیگر سیستم پیچیده تهویه این‌جا مگسی برای پراندن نگذارده و پسرکی که توی اتاقک مترو خودم را به او چسباندم. پر شدم از بوی شلوار نوی لی. از تی‌شرت‌های پر از بوی چسب و رنگ، در نظامی متحد در پیکره هر دومان سقوط کردیم تا پیچیدگی طبقه هم‌کف.

-5
روی اعدادی که سمت من هی صفر می‌چرخانند و هی صفر هی صفر... می‌چرخم و بدون توجه به شماره‌های خط یک و دو و... چیزی روی سینه‌ام می‌لرزد. گوشی همراهم را از روی ویبره بر می‌دارم و قطع می‌کنم.
*140*1# دیگر برای ارتباط با شما بی‌اعتبارم. باید خطم را عوض کنم و این راهی برای بالا بردن سطوح امنیتی است. گاهی بعضی شماره‌ها توی سطل زباله گوشی می‌مانند. باید از مگس زدن خیلی چیزها جلوگیری کرد. باید از مصرف خیلی چیزها جلوگیری کرد.
مقدمه و ماخره آن‌قدر به هم نزدیک می‌شود که مثل یک تیله متن از لای دو انگشت شصت و اشاره شلیک می‌شود و در پایان یا هیچ می‌ماند یا یک ماده سفید و لزج از ترکیدن متن...

-4
می‌توانم با چرخاندن یک غلطک کوچک همه چیز رو بیرون بریزم مثل یک کیف سامسونت نازک که وقتی باز می‌شود حجم مخفی لای برگ‌های دسته شده سبز دهان خیلی‌ها رو باز می‌کنه. هیچ‌کس باورش نمی‌شود پشت این پیرهن آبی برفی و این شلوار لی مسلسل و M4 و کلت و نارنجک و کلی دم و دستگاه برای نابودی وجود داره، حتی اره برقی!!!
ورود با یک موتور GT به این فروشگاه خود به اندازه کافی تعجب‌آور بود. به سمت خیابان می‌دوم به نوری که سمت چپ و پائین رهگیر چشمک می‌زند خیره می‌شوم.
اس ام اس گوشی را باز می‌کنم. برای اطلاع از جایزه ایرانسل یک اس ام اس خالی به 141 ارسال کنید. ارسال می‌کنم و باز می‌لرزد. "اعتبار شما رو به اتمام است لطفن..." و همه چیز خالی است و همه چیز خالی است و من به مجاز چرخانی می‌نگرم که همان‌قدر واقعیت دارد که بوسه من روی تصویر تو توی کاشی‌های مستراح واقعیت داشت. مجازها ما را به بستن چشم‌ها حکم می‌دهند و این یعنی استمنای مخ توی حلقه‌های خود.

-3
مانیتور خاموش می‌شود. GTA تعطیل. از گیم نت بیرون می‌آیم و به ساعت روی گوشی‌ام نگاهی می‌اندازم. مغازه‌ها از ارتفاع می‌ترسند. خودشان را به دیوارها چسبانده‌اند و در مرکز این برج استخری خالی خمیازه می‌کشد. به لبه نزدیک می‌شوم و به این کیک بزرگ چند طبقه از آخرین طبقه آن نگاهی می‌اندازم. کیکی مورچه‌زده که خود از مورچه‌ها مصرف می‌کند. پاساژ ارگانیک پیچیده‌ای‌ست که وقتی خیلی به هم می‌چسبیم و جایی رو زمین نمی‌ماند مجبوریم روی شانه‌های هم سوار بشویم و چون باید بهانه‌ای برای رد و بدل کردن و دریدن هم داشته باشیم دست به کار می‌شویم. اقدام به خلق شرط برای تعیین حوزه‌ها. آن وقت خیلی‌ها توی حلقه‌ی ما نمی‌گنجند دقیقن همان‌هایی که می‌روند و برای خود شرط‌هایی خلق می‌کنند که خود در آن بگنجند. احتمالن ما در آن نمی‌گنجیم! بعد نیاز به بهانه‌ای برای تغذیه از هم داشتیم پس شرط‌های دیگر اختراع شد و باز این دورغ آن‌قدر تکرار شد که دیگر خودمان شرطی شدیم برای وجود خیلی‌ها.
روزی به مورچه گفتند، کوه را در صورتت له می‌کنیم. مورچه گفت: چیزی بگو که بگنجد! پس دینامیت اختراع شد.

-2
برای مصرف‌شدن توسط طبقات بالا باید به مصرف طبقات پائین پرداخت و این هیچ ربطی به نظام طبقاتی، چپ و این چرت و پرت‌ها ندارد. ماهی توی دهن ما جا می‌گیرد اما ما توی دهن ماهی...؟ پس حالا که هی داریم شرط اضافه می‌کنیم بیاییم و به جای رسیدن اطلاعات به دستور شرطی روی آن تغییری ایجاد کنیم تا بازه دریافتی ما شامل اطلاعات بزرگ‌تری شود. هنوز علم آن‌قدر خسته هست که نخواهد فکری برای گشاد کردن دهان‌ها پیدا کند. پس قبل از رسیدن ماهی به دهان چاقو و اره و هزار تیغ بر روی ماهی اعمال می‌شود. بعد قبل از مصرف باید یخچال‌ساز و نایلون و ماشین و هوا و هزار چیزی دیگر به بهانه‌ای مصرف شود.

-1
برق می‌رود. تاریکی محض. آن‌ها که سریعتر خود را جمع می‌کنند از سقوط می‌ترسند و برخی برای صعود دست به جیب تاریکی می‌شوند، (در دنیای خرده‌بورژواها تنها جیب‌برها به بهشت می‌روند). من روی ستون مهره‌های پسرکی می‌لغزم که توی تاریکی زردی صورتش روشنم می‌کند. توی هجوم پوستی یک‌دست زیر تی‌شرتی مشکی با حروف درشت لاتین و بوی چسب و رنگ.
از توی خاک صورتم دانه‌های عرقی می‌شکفد و من با گلوی خشک خودم را به کناره‌ای می‌کشم. بوی تند سیگار نظام ارگانیک را مختل کرده. انگار همه پاساژ می‌خواهد کمی زودتر بخوابد.
بمب‌ها را دقیقن سر جایشان گذارده‌ام. به خیابان می‌زنم و با یک فراری قرمز یا سبز البته دور از چشم پلیس باید به هتل برگردم. حالا پول دارم. 3000 دلار که گوشه بالای سمت راست مانیتور زیر میزان خون و کنار شکلک اسلحه‌هایم نمایش داده شده است.
کلید Esc را می‌زنم و از بازی خارجی می‌شوم. انگار به اندازه کافی مرا خورده. اسکلتم را برای خودم بر می‌دارم و به بلیط قطارم می‌نگردم. قرار بود امروز به سمت تهران حرکت کنم. قرار بود اما حالا پیراهن‌های مشکی‌ام را توی تشت آب می‌اندازم و به رنگ‌باختن نیم‌دایره سفید عرق‌خشک‌شده زیر بغلش چشم می‌دوزم، از تشت به کاشی دیوار، به دوش، شکل دوش و زیر آن تیغ‌ها همه نمای دوگانه دارند، اعدامی مبتذل!

آتش...
جایی در طبقه 80 برجی به نام قرن بیستم برق‌ها رفت و تاریخ در روندی معکوس به سرعت خیلی بیش‌تر از لحظه صعود راه سقوط را درپیش گرفت. باز گشتی معکوس که با کرویت ارتباط مستقیم داشت. مدرنیته به جای شلیک تیر خلاص مثل کودکی فرار کرد و چشمانش را روی دامن پیرهن کهنه مادرش بست و خود را همان معصوم دوران کودکی خواند، بی‌اعتنا که آن لباس امروز تنها روی صندلی است و مادر... پس به جای رفتن به مرحله بعد این بازی سعی در ورود دوباره به همین مرحله کرد. اما دری پشت سر بسته است!
در هنگام سقوط برای فرار از تصاویر هولناگ گذشته که از کنار گونه‌ها با سرعت می‌گریزد بورژوای ما چشم‌هایش را می‌بندد و روی به خلق تصاویر انتزاعی می‌آورد. خلق تصاویر دروغی که آن‌قدر تکرار می‌گردد که دیگر زودودنش مشکل می‌گردد.
دقیقن اتفاقی که برای زبان در پایان کلاسی‌ایسم می‌افتد و برای خلق هوایی تازه ماشه را روی نظم سخت و فشرده خود می‌چکاند. انسان ما در سراشیبی سختی سوار بر گاری بی‌ترمزی شد و با فخر و افتخار بدون دیدن بن‌بست آخر راه داد می‌زد: ببینید با چه سرعتی حرکت می‌کنم!
نگاه خسته اثر از بشر بعد از جنگ برداشته می‌شود. دیگر تحولات و اختراعات و پیشرفت‌ها او را مست نمی‌کند. برای خواب نیاز به مرفین قوی‌تر است و باید هر لحظه زهر مهلک‌تری را اختراع کند.
اخلاق گند خرده‌بورژوازی عود می‌کند. برای همسان‌سازی باید طرف مقابل تغییر کند، به هر طریقی...
دیوار برلن می‌ریزد، برج‌های دوقلو فرودگاه می‌شوند و خلق بهانه‌های مختلفی برای ملل مختلف که هر یک به نحوی در یک ماجراجویی شرکت می‌کنند و برای لحظاتی به هر بهانه، مهاجم/ مدافع/ حتی داور یا ناظر سرگرم می‌شوند.
حالتی همچون کافه‌های قدیمی که در فیلم ایرانی‌های دهه 40 می‌دیدیم، توی کافه یکی توی گوش یکی دیگر می‌زد اما همه به یک باره به هم می‌ریزند، حتی افرادی که به هیچ‌وجه ذی‌نفع نیستند و این همان حرکت و جدایی از رخوت است.
خرده‌بورژوای ما حمال کیسه‌های بزرگ نایلون است که بسیار مبالغ گزافی حتی چند برابر ارزش واقعی کالاهای مشما شده در آن می پردازد تا خود را به طبقه بالاتر نزدیک کند بی آنکه از ماهیت درونی آن طبقه به طور کلی اطلاع داشته باشد. نزدیک شدن به سمت یک خلاء که هر چه نزدیگتر می شود جاذبه آن بیشتر می گردد فرار از دهانه این جاروبرقی مشکل تر. عملن پیوستن خرده بورژوا به طبقه بالاتر خود هدفی انتزاعی ایست چون پیوستن او نیازمند تغیر اوست و خرده بورژوای ما تغییر نمی کند بر عکس دیگران باید تغییر کنند.
خرده بورژوا در هنگام سقوط از آسانسور چشم ها را می بنند و حرکت سریع نورها را تصاویر زیبایی خطاب می دارد که برای لذت او خلق شده اند اما خرده بورژوای داستان ما روی زمین سفت پا می گذارد؟ هیچ وقت !!!
در نموداری نزولی، او در حالت انتزاعی خود از نمودار عمودی سقوط واقعی خود فاصله گرفته و در حالتی کمان‌وار هم اکنون در حالت تقریباً موازی با محور افق و با فاصله‌ای اندک در حرکت است. فاصله‌ای که باز او را به یک پاندول بی‌اتکا بدل می‌کند و خرده‌بورژوای تاریخ ما برای فرار از انتزاع خلق شده توسط خودش مستعصل می‌گردد و چیزی جز انتحار و دست زدن به آنارشیست برایش نمی‌ماند. یعنی بازگشت به طبقه خود. طبقه کارگری که روزی مبارزه را آغاز نمود اما خود محصول یک روند نشخواروار گشت و امروز دوباره قد راست می‌کند تا دوباره به این حرکت کروی ادامه دهد.
خرده‌بورژوازی اقدام به تغییر واژگان می‌زند و ادبیات خود را خلق می‌کند. بورژوازی چون رعایت قوانین بیرون او را رد نمود و همچنین باید وجه موجه‌ای به خود بگیرد اقدام به تغییر در کلمات و جابه‌جایی آن می‌کند. مثلا برداشتن دروغ و گذاردن زرنگی و لیاقت و...
نگاهی به داستان دروغگوی ژان کوکتو همجنس‌باز فرهیخته فرانسوی این روند را به‌طور کامل نشان می‌دهد. خرده‌بورژوازی ما چیزی جز دروغ نیست پس دروغ برای او مشروعیت دارد و آن‌گاه که دنیای دروغین خود را خلق کرد دیگر حقیقت خود دروغی بزرگ است.
سرگیجه
خرده‌بورژوای ما قشر ژلاتینی بی‌هویتی که جایگاهی نداشت اقدام به خلق جایگاهی انتزاعی برای خود می‌کند. جایگاه‌هایی که مخارج بسیار برای او و دیگران در پی دارد و بیشتر شبیه یک انتحار است.
خردبورژاوی ما بعد از حرکت در روند چرخشی و حتی سرگیجه و زمین‌خوردن در جنگ جهانی باز در لباسی دیگر (حال نه حتمن نازی که بلکه ضربه خورده‌های جنگ حتی یهودها) بر خواسته و هنوز دچار سرگیجه، حس انتزاعی فرار زمین از زیر پایش را دارد.
خرده‌بورژوای دچار سرگیجه به هر سو خم می‌شود احساس می‌کند زمین زیر پاهای او جابه‌جا می‌شود و درگیر حس گسی می‌شود که دنیا کوک گام‌های اوست!!!
دوباره زمین خوردن هم آیا توان عوض کردن رخت به خورده‌بورژوا می‌دهد. برای فرار از این معضل که بسیار محتمل بود خرده‌بورژوای ما اقدام به خلق کلیت نظام ارگانیکی نمود که با زرق و برقی خاص و محصور کردن اکثریت زندگی در آن به بهانه سرعت آن، با سرعتی بیشتر زمین را زنجیر شده در جهان مجازی خود نمود. جهان مجازی که مانند ابری ضخیم زمین را گرفت و از دور به وسعت و حجم زمین افزود اما در واقعیت ایستادن روی آن قشر گازی ناممکن و وقتی شما به زمین پا می‌گذاری که تمایتت توی این توده ابر غرق شود.
می‌گویند مردی بر درختی بود و شاخه زیر پای خود را می‌برید. یکی از پائین او را صدا زد که فلانی می‌افتی؟ گفت مگر تو علم غیب داری...
خرده‌بورژوا که روزی خالق نازیسیم بود امروز با تولید مجاز بزرگتری و بیش از اندازه موفق‌تر دولت خود را در حال تشکیل است. دولتی با همان خصوصیات شوم خود که باید دیگران را به شکل خود درآورد. دنیایی به نام جهان وب ...WWW... با مردمانی کاملن مستقل خود...

تاریخ‌نگری در نظریه‌های ادبی امروز / جلسه عروض/ تهران 86

bekhon — Tue, 10 Jun 2008 03:28:18 GMT

جلسه‌ی جمع‌خوانی «تاریخ‌نگری در نظریه‌های ادبی امروز» زمستان 86 با حضور محمدحسن نجفی، فرهاد اکبرزاده، سهند آدم عارف، علی سطوتی قلعه، بهنام کیانی، فرامرز پارسا، امیر خالقی، الهام ملک‌پور، محمد فراهانی، مریم قهرمانی و ... برگزار شد...

شرح كامل ماجرا در نشريه عروض

داستان - پل ...

bekhon — Thu, 29 May 2008 13:16:18 GMT

- پل مطمئني اونو جايي نديدي ؟

نامه را از جلوي در بر مي دارم و به داخل بر مي گردم و روي مبل جايي براي نشستن به زحمت پيدا مي كنم. 10 دقيقه اي است كه دنبال عينكم مي گردم اما نمي دانم كجاست.

بدون آن نمي تواني بيرون بروي . توی کیفت نگاه کن! آنها برای چند روزت کفایت می کند؟

او هميشه با چشمهايش حرف مي زند.از حرفهاي پل زياد نمي ترسم ولي پشت در بر مي گردم و مطمئن مي شوم كه خوب بسته شده است و قفلش را مي اندازم. اين روزها دماغ هاي بيكار زياد شده است و همه منتظرن از جايي بويي ببرند، مخصوصا اينجا. يك برج 10 طبقه كه كمي شبيه برج جي . جي . بالارد است البته توي فصلهاي ميانه به آخر آن رمان.

روي كناره كتابهاي خيره مي شوم و از روي اسمهاي خيلي بزرگي به سادگي عبور مي كنم. روي كتاب كافكا در ساحل موراكاوي خيره مي شوم . با خوردن بيش از 670 برگ و چندين اديسه موازي كتاب پهني است و جلد شفافي دارد. از داخلش پشت سرم را مي پايم.

هميشه زير نظرت داره ، همه جا ، تا كي مي خواي اينجا حبس شي ، بايد درب را باز كني و آن وقت روي پله ها منتظرت نشته.

حق با پل بود. دارم حسش مي كنم. انگار از آن طرف كتابخانه روي ريل كتابها يك جفت چشم همراه من مي غلطد. يك كتاب بر مي دارم و از جاي خالي اين دندان درون دهاني را كه قصد بلعيدنم را دارد به دنبال يك جفت چشم ، دوربين يا ميكروفون يا دهانه دولولي با بوي باروت ، اما نه، آنجا تنها ديوار است.

اون همه جا دنبالت مياد، حركت مي تواند اميدوارت كند كه در چرخشي دايره وار با آن قرار گيري و مدت گير افتادنمان را عقب بياندازي البته اگر آن هوس نكنه تغيير جهت بده يا بايسته ، اما اينجا توي اين اتاق اولين جايي ست كه دنبالت خواهد آمد.

بر مي گردم و دنبال گمشده ام مي گردم ،با آن كمي وضعيتم بهتر ميشه و مي توانم شفاف تر به آينده نگاه كنم. بايدپيدايش كنم . بايد پيدايش كنم .اين را با خودم زمزمه مي كنم و باز روي ميز به هم ريخته را جستجو مي كنم. جلوي پل ناتوان وا مي روم. اونهم ديگر شاد نيست و با گونه هايي آويزان نگاهم مي كند. مدتهاست كه ديگر ماهي اي براي توليد لجن توي آكواريم ندارد و پل تنها از سطرهاي خودش تغذيه مي كند.

سرم روي كتابخانه مي چرخد. خوشحالم غذايي براي تغذيه دارم و به نشخوار چرخنديات خودم زنده نيستم.

نامه هنوز توي دستم است ولي بدون پيدا كردن عينك نمي توانم حتي نام نويسنده اش را بخوانم. خسته و وا رفته خودم را به زحمت بالا مي كشم تا مثل يك بچه 15 ساله واقعي و تنها روي پيشخوان آشپزخانه بنشينم و به قلعه تحت تصرفم بنگرم كه صداي شكستن چيزي و سوزشي در باسنم يادم مي آورد زنده ام. خوب پيدايش كردم اما... ، خوشحال براي چند ساعتي يك گره داستاني جديد كشفم كرده.

جلوي پنجره مي روم ، از پشت شيشه هاي شكسته عينك شهر توي تارهاي عنكبوت بي جان و مرده افتاده است. شهر تمامن تخريب شده است و شايد من تنها بازمانده حادثه باشم. روي تقويم ساعتم براي ثبت اين لحظه نگاه مي كنم : ساعت 11صبح روز 20 اسفند 87 . دقيقن 2 ساعت از وقوع زلزله 8 ريشتري در شهر ما مي گذرد. احتمالن تنها من مانده ام و پل ...

بر مي گردم و كيفم را باز مي كنم، يك ... دو ... سه ... چهار سرنگ برايم مانده است.خوب اين يعني 2 روز زنگي تضميني. مادرم چند ماه تا موعد به دنيا آمدنم ديگر تحملم را نداشت و من را توي يك آكواريم با يك مشت شيلنگ و سيم و سُرم و دستگاه انداخت و خودش رفت يك سفر دور. تا حالا هم بر نگشته ، نه واسه جشن تولدام ، نه عيد ها و نه حتي واسه تئاتري كه توي جشن پايان دوره مدرسه ابتدايي مان بازي كردم. آره خوب، من هم بازي مي كردم. آن روز من همه چيز رو خراب كردم. قبل از شروع داشتم از ترس مي مُردم. از زير و لاي پرده قبل از باز شدنش جمعيت را مي نگرستم . حتي يادم رفتم دنبال مامانم بگردم اما بابا گفت نتوانسته بود که بیاید. بعد روي صحنه حالم به هم خورد . من روي صحنه نبودم که بعد رفتم روی صحنه. من پشت پرده كنار صحنه با يك چوب و نخ نامرئي يك گلوله پنبه را توي هوا مي چرخاندم و بازيگر نقش اول بايد دنبال آن مي دويد. من نقش باد را بازي مي كردم ولي يك دفعه توي چرخشها تعادلم از دست رفت تا وسط صحنه آمدم و بعد توي صحنه از حال رفتم. حالا من مانده ام و اين سرنگها كه نبايد از من دور شوند.

براي ادامه زندگي 2 روز وقت داشتم. اينجا ديگر حق با پل بود، بايد از اين اتاق خارج مي شدم . شايد توي آزمايشگاه بابا بتوانم از اين سرنگها پيدا كنم.

نمای شهر مثل يك سينما خانگي بسيار بزرگ ديوار رو به تراس را كامل گرفته، نگاهي به شهر مي اندازم اما نه خياباني مانده نه ساختماني ... تنها تلي از تمدن كه من را مثل يك معدن چي به مبارزه مطلبيد. بايد به دنبال دانه دانه روزهاي زندگي ام مي گشتم و آنها را از دل اين تل زباله استخراج مي كردم.

سفر کوتاه بود هیچ کم نداشت

bekhon — Sun, 11 May 2008 12:23:18 GMT

تا تير چراغ بعد ، اين تيغه لاستيكي

موهاي خيس ابر را روي شانه ي سمت شاگرد مي ريزد

و ما به رأس اين مثلث متساوي الساقينِ مسطح چشم مي دوزيم كه از زير لاستيكها مي گريزد

زمان لاي همه چيز را باز مي كند

پرسپكتيو تنها براي اميدوار نگه داشتن برادرهاي موازيست

بردارهاي پر از X قرص و محكم

توي چشمان گرد تنورهاي سنتي خيره مي شوم

همخوابگان يهوديم را عرق مي ريزم

پسركاني با پوستهاي رسيده بي لك

روي خطوط ميزان فقراتش كليد مي كند پيانوي سينه قفسه اي ام

شقيقه هايم عرق مي خورند

سينه هايي سايز 55 در تاپهاي راه راه پسته اي كاشته شده
يك جفت تخم مرغ از پشت كارتنهاي شانه اش

صبحانه اي براي 2 نفر

دستهاي استخواني كه جيغ مي كشد بي اشتهايي ام را

توي MP4 ام ضبط مي شوم

پشت پرده چيت شيشه هاي هميشه بسته ي ولوو

به اكران آوانگارد يك خواب نشسته مي نگرم

به دخترك 18 ساله اي كه دانشگاه در شهر دور افتاده اي با او قرار گذاشت

و توي عروق خشك نقشه

حركت لرزان چند ده سانتي متر ليز مي خورد پائين

كافه هاي كلافه ي بين راه توي كوله پشتي ام خمم مي كند

خواب به من مي زند يا من به خواب؟

جاده بين پاهايم مثل بچه آدم نمي خوابد

هي اتوبوسم را به چپ و راست مي لغزاند

سري روي شانه ام مي خزد و قل مي خورد پس

سوهان صداي يكنواخت موتور و چرخها خشونت شب را سائيده

سقفهاي گنبدي حاشيه جاده از فرو رفتن روي همسفرم پرم مي دهد

به آرامي توي كوله پشتي ام پيچ مي خورم

با عروسكم به ميزگرد يك 10 توماني مي نشينم

اينجا خيلي چيزها عار است!

دخترك بين راه پياده مي شود

و من در پليس راه تصميم مي گيرم از ترك اتوبوس بر آسفالت

دود طولاني آسفالت پس مي دهد و ته سيگار اتوبوس را پرت مي كند لاي درزهاي كوه

از پشت اين پرده لرزان كوير لخت افتاده

از پسر بچه هاي دو چرخه سوار خوشم مي آيد

از خندهاي كودكان پر از لهجه اي بور

يك شب شانه به شانه بودن بچه ي تيزي شده ام

شايد اين شهر چند روزي سرم كند.

بخیه 1

bekhon — Tue, 29 Apr 2008 19:30:18 GMT

وبلاگ 30phon را افتتاح کردم ... http://30phon.blogfa.com/

راستی کار ژیلت 3 (شعر) هم توی مانی هاست

افتادم روی شعار "مرگ پایان کبوتر نیست" ؟

سه نفری دور هم بودیم که یک دفعه سقف یکی از خانه ها پرید چند محله عقب تر ، تقریباً میانه های میدان سرخ . یعنی قرار نبود بره ولی چی شده باز ؟ تا چرخیدیم سه تا از خانه هایی که وسط ردیف کوچه ی بالا بود پاره پاره شده بودند و سنگهای زرد و سفیدش توی موجهایی خون که از دیواره ی دو سد گوشتی زده بود تو، می رقصیدند سمت خانه های ردیف پائین.

این می تواند دیالوگ سه کرم دندان در پنج شنبه، ساعت 10 شب باشد که قرار بود توی یکی از دندانهای میانی راوی، پارتی داشته باشند و به علت نداشتن پارتی از طرف سر زمینشان، زلزله هایی روی پرونده شهرشان (یعنی دهان راوی) کوبیده شد.

روی مرکز پل ایستاده بودم . پشت به خانه ی طارا و رو به گمبد امامزاده که واسه میزگرد بامداد ، گلشیری ، مختاری ، پوینده و دیگر همسایه ها نشانه بود ، نگاه می کردم.

روی لب هایم نخی می لرزید که یادم میاورد هنوز زنده ام و نفس می کشم. نخی مشکی که دیگه داشت از پوست لهیده لبهای خشکم ول می شد.نفسهای بریده بریده ام توان سینه سپر کردن جلوی باد روی پل را نداشت پس نخ سیاه کمر خم کرده بود و ته حلقم را به سجده نشسته بود. دیگه نخ پاندول نبود ، شکسته بود و افتاده بود روی لبم و باد توی مسیرش از جای خالی سه دندان که خیلی کیری زمان شیری بودنشان طی شده بود می گذشت و با سر ناخنهایش شکافی تا توی جمجمه ام رسم می کرد.

- خوب من چی بگم ؟خودت که آنجا بودی واسه بقیه تعریف کن، حالا اگه محمد جعفر می گفت یک چیزی، اما محمد جان تو که به تمرین مدارا عادت داری ، تو بگو!

پوستر از وسط پاره شده بود و سمت پوینده لوله شده بود. مختاری مبهوت دست زیر چانه زده بود و عینکهای سارتریش روی بینی عرق کرده اش تکانی داد ، حالا دیگر سر پائین انداخته بود به جمله ی زیر پوستر سومین سالگردشان که تنها این ازش مانده بود: کبوتر نیست ...

دهانم در وضعیت جدیدش سوت تازه ای اختراع کرده بود ، که بیشتر شوت بود اینطوری می زد : کفتر چاهی من .... تنگ بی ماهی من ... جنگجوی بی سپر ...

اگه توی تاریکی کوچه نوری توی صورتت چرخید و اتفاقن پنج شنبه بود و اتفاقن ساعت 10 شب ، به جای شادی باید به فکر شلوار خیست بیافتی و بوی شاش شجاعتت.

متهم بی ردیف ، متهم بی صف ، از صف زنجیریان بیرون زده و به غروب سنگستان نگاه می کند. گوی های سنگینی روی مچ پایش ، گوی هایی به سنگینی ساچمه ی سر خودکار بیک ، نوک خودکار از ساچمه است...

«خوبه حالا از اصل نیافتادی ها...» ، بعد خندید. این جواب دکتر بود وقتی گفتم از اسب افتادم.

روی پل راه می افتم، یک دست زیر چانه صورت اصلاح نشده ام است که از دور تریپ خفن تفکر را دارد بی آنکه بدانی با ته مانده نخ بخیه ام بازی می کنم. مثل زبانه ی یک نارنجک. قراره با این نخها دهانم بسته باشه ؟

دست دیگرم توی جیب کاپیشنم است و با یک دایره بازی می کند. یک دایره که قراره سکوت اتاقم را بپیچاند، فکرها و ... ،یک قرص ترامادول!

لوله می شد و یک قهوه ای که داشت می دوید توی سیاهی و همه جا را تسخیر می کرد. بعد لایه پلاستیکی رویش جدا می شد و بقیه اش می سوزد، یک دود سفید خاکستری غلیظ . صورت شاملو کمی درهم می رود، اخوان سبیهایش که حتی توی عکسهای سیاه وسفید هم حالا از سیگار زرد و قهوه ای شده... و همه ی پــوستر ها و عکسهایم وسط حیاط به همین عاقبت دچار می شدند. چهارشنبه سوری ... چهارشنبه سوری ... نه!!! فیلم باید ترقه توی شورت آدم بترکاند.

وقتی کار لبهای پریودم تمام شد و خونهاشون را توی زرد و سفید سنگ دستشویی پیاده کردند، سرم را بالا می گیرم و توی آینه خیره می شوم. یک آب توی صورتش می پاشم. سرم روی تخته ی سمت چپ می چرخد که توی سینه دیوار و چند سانتی متری شقیقه ام است. دوتا شانه که خیلی وقته به کارم نمی آیند و چندتا تیغ تیز با کاغذهای قرمز منقوش به دندانهای یک تمساح که به مبارزه می طلبم.

پلِ روی بزرگراه ارتفاع حقیری برای چکمه هایم دارد. پل یک نگاه به من می کند و می گوید: «یک ضرب المثل چینی است که می گوید زرشک...»

پل اسم یک آدمک برفی است با دستکش های تابه تا و کلاهی پشمی روسی که تو پیشانی اش نوشته SNOWDEN . پل رگ نداره و هیچ وقت هم لازم نیست به خاطر شکستن هویچ روی صورتش دفترچه بیمه بگیره. کاش منهم پل بودم ، حتی در ازای اینکه همه از من بی تفاوت گذر کنند هرچند زیر کفشها و چرخهای شما جا می مانم...

از روی پل به پائین نگاه می کنم، خورشید هم از این همه سطر خسته شده ، کونش را سمتم کرد و یک چس رنگی قشنگ به رنگ سیاه آبی نفتی برایم توی بک گراند جا می گذارد و دور می شود. خوب هر کارش کنی از پشت کوه آمده دیگه !

ماشینها سوت کش از زیر پایم می گریزند. ماشینهایی که وقتی پائین بودم هیچ کدامشان من را ندیدند، - حتی الگانسهای 4 چشمی با آن عینکهای تخمی شان- اما حالا می توانم وادار به توقفشان کنم.

این سطرها ماهیت مشخصی ندارند، یعنی برای داستان بودن یک گره داستانی کم دارند، خوب من چطورم؟ خیلی راحت هم می شود از سر بازم کرد. مثل تمام روسری ها که گرهاشون را از پشت سر باز کردیم و زیر گلو سفت بستیم به تیر برق.

یک ماشین پشت سرم روی پل توقف می کند، صدای خش و خش بیسیمها به من خط می دهد و بی آنکه برگردم تمام سئوالهای مسخره شان دوباره توی ذهن مرور می شود. جلوی ماشین می روم و تا اندازه ای که بوی دهانم توی صورتشان بکوبد - بوی چند روز غذا خوردن با نی ، بوی چند روز فرنی و آب پرتقال و آب و آب و آب ، بوی گند چند روز راه ندادن مسواک به کوچه ی دهانم که دیگه واسش خیلی تنگ شده بود، بوی گند جای خالی اوربیتهای خوشکلم - آنقدر که بفهمند پولی واسه مصرف چیزی نداشته ام ،خودم را معرفی کردم .

بعد از دیدن زخمها متوجه شدند مورد چاق و چله ای نیستم. سروان وقتی دست روی پشت سری صندلی رانده اش می گذاشت هنوز توی آینه از روی تصویر ستاره های درجه اش با شلوار نخودی و پیرهن سفیدم به قد یک ته سیگار بودم .

حالا قد یک لوبیا که داشت کم کم آب می شد توی پل. هنوز پشت انحنای پل توی آسفالت فرو نرفته بودم که ناگهان از آینه ی بیضی شکل بغل محو شدم. انگار تخم کاشتن یک لوبیای سحر آمیز را پیدا کرده باشم! لوبیای سحر آمیزی که می خواست از پل هم بلندتر قد بکشه تا توی پوشک ابری زیر شورت خدا ، تا لای رانها بارانی بشه، تا همه جا پاره بشه و خون بباره رو خوشکسالی بکارت مدرسه ها.

ببارد روی سقف پنتاگون ترمینال جنوب که معشوقه ی لیزبینم را از تبرم فراری داد، لعنتی... کاشکی پسر بود. برایش شکلات می خریدم، سیگار و شبها با هم می رفتیم پارک دانشجو چراغ دزدی.

توی خش خش بیسیمها و خندها و شوخی های "خواهر و مادری" افسر و راننده ی سرباز ، افسره رو به سرباز گفت :« توپل شدی ها...»

سرباز نگاهش را روی دستش چرخاند و دکمه آتستینهایش را سفت کرد .

یک سرنگ باریک مردنی زرد که تمام هیکش رو توی صورت سرباز پف کرده بود از زیر صندلی تا زیر گاز توی سرپائینی پل از چکمه های واکس نخورده سبقت گرفت و کمی توی جای ترمزش جلو عقب شد.

بیسمها به یک سرفه خش دار گلویی صاف می کنند و بعد تمام ماشینهای ملبس به کلاه های چراغ دار مال معدنهای تفتیش عقاید را زیر پل فرا می خواندند.

تخمی تر از یک سقوط نمی توانست این همه ماشین پلیس پای پل سبز کند. افسر یک پان زیر لب پائینش می گذارد و سرباز در حالی که زبانش زیر دندانهایش در حال قطع شدن است می گوید : بچه کونی ژیگولو .

ماشین دوباره روی شکم حامله ی پل بر می گردد و سرنگ زرد زیر صندلی سرش را می دزدد. پل همیشه آبستن حادثه است. زاد روز مرگ...

بالاخره خودم یک بخیه شدم روی تن بزرگراه فرسوده تا تمام ماشینهایی که به چشمشان نمی آمدم و لب بزرگراه ساکن نگاهم می داشتند را متوقف کنم. پل اسب نجیبی بود که روی اصولم پرتم کرد.

افتادم تا پیسوله شوم و روی سینه بزرگراه با خون مخ پریودم بنویسم، پرنده ریدنی است ...